Pielgrzymka do Świnic Warckich

Organizator pielgrzymki

PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA

p.w. WNIEBOWZIĘCIA N. M. P. W KROŚNIEWICECH

Ul. Łęczycka 5, 99-340 Krośniewice

1 PIESZA   PIELGRZYMKA PARAFIALNA

05 października 2019

KROŚNIEWICE – ŚWINICE WARCKIE

TRASA   PIELGRZYMKI

l.p. Skąd Dokąd km
1. Krośniewice – kościół Miłonice – kościół 5 km
2. Miłonice – kościół Lasek za Jankowicami 5 km
3. Lasek za Jankowicami Skrzyżowanie na Odechówek 5 km
4. Skrzyżowanie na Odechówek Grabów – kościół 5 km
5. Grabów – kościół Skrzyżowanie za Byszewem 5 km
6. Skrzyżowanie za Byszewem Przed mostem Pradolina Bzury-Neru 4 km
7. Przed mostem Pradolina Bzury-Neru Świnice Warckie – Sanktuarium 4 km
8.   Razem całość 33 km

 

PIELGRZYMKA ROZPOCZYNA SIĘ

05 października 2019 r. (sobota ) modlitwą w kościele w Krośniewicach o 6.00 rano.

Dojście do sanktuarium ok. 17.30.

Msza św. w Świnicach Warckich o 18.00

 

Odcinki są ok. 5 kilometrowe. Średnie tempo pielgrzymkowe wynosi ok. 4 – 5 km/h.

Następnie pół godziny na odpoczynek.

Czyli godzina marszu i pół godziny odpoczynku.

Postój na obiad (Grabów) ok. 1 h.

UWAGA – powrót na własną rękę.

Jeśli ktoś nie będzie miał możliwości powrotu prosimy o kontakt z księdzem.

Wpisowe na Pielgrzymkę wynosi 5 zł.

(znaczek i ubezpieczenie)

KOSZT POWROTU POKRYWA UCZESTNIK PIELGRZYMKI.

PROBOSZCZ PARAFII KROŚNIEWICE

Ks. Tomasz Jackowski

 

 

 

REGULAMIN

1   PIESZEJ   PIELGRZYMKI DO ŚWINIC WARCKICH

05 października 2019 r.

 

PIELGRZYMKA jest wydarzeniem wyłącznie RELIGIJNYM. To niezwykła forma WĘDROWNYCH REKOLEKCJI przeżytych w  ciągu   1 dni na trasie ok. 33 km. (tyle ile lat żyła św. siostra Faustyna)

CENTRUM dnia stanowi MSZA ŚWIĘTA, odprawiona w Sanktuarium w Świnicach Warckich po dojściu pielgrzymki ok. godz. 18.00.

Treści, jakie wypełniają czas wspólnego pielgrzymowania, to pogłębiona refleksja religijna w oparciu o hasło „JEZU UFAM TOBIE „.

Pielgrzymka, to także modlitwa różańcowa, dzielenie się Słowem Bożym w  ramach świadectwa, przynajmniej jedna konferencja, dyskusje religijne i śpiewy. Istotnym momentem spotkania z  Miłosiernym Ojcem jest sakrament pojednania (przed pielgrzymką), podczas drogi lub po dojściu pielgrzymki. Konieczne są momenty CISZY, okazji do osobistej refleksji.

Jesteśmy jedną wielką RODZINĄ PIELGRZYMKOWĄ, rezygnujemy zatem z formy „pan”, „pani”, a zwracamy się do siebie nawzajem „SIOSTRO” i „BRACIE” starając się, by te słowa nie były w naszych ustach sloganem, czy frazesem. To, co wypełnia treść całej Pielgrzymki, to podstawowe prawo chrześcijańskie – MIŁOŚĆ BOGA   I BLIŹNIEGO. Wszyscy spieszymy sobie nawzajem z pomocą i życzliwością – na trasie, na postojach, po dojściu – wszędzie.

 PIELGRZYMKA JEST   WYŁĄCZNIE AKTEM RELIGIJNO – POKUTNYM:

REKOLEKCJAMI   W DRODZE.

Uprasza się wszystkich pielgrzymów o przestrzeganie zasad pielgrzymowania. Zasady te kategorycznie zabraniają:

  1. Uczestnictwa w Pielgrzymce osobom nie posiadającym intencji, pragnienia wzięcia udziału w wydarzeniu religijnym. Nie jest to rajd turystyczny, czy wyprawa krajoznawcza.
  2. Handlowania czymkolwiek na trasie czy na postojach .
  3. Spożywania napojów alkoholowych;
  4. Zanieczyszczania trasy i miejsc postojów (śmieci zabieramy ze sobą, ewentualnie przynosimy do naszego auta pielgrzymkowego);
  5. Wyprzedzania krzyża pielgrzymkowego
  6. Niewypełniania poleceń porządkowych (kierujących ruchem)

Zobowiązuje się Pielgrzyma do przestrzegania

Regulaminu Pieszej Pielgrzymki Parafialnej z Krośniewic do Świnic Warckich

 

PRZYGOTOWUJEMY NA PIELGRZYMKĘ

  1. BUTY – dobrze rozchodzone, wygodne, najlepiej o jeden numer większe;
  2. SKARPETY – najlepiej wełniane i bawełniane (nie elastyczne!);
  3. UBRANIE – w zależności od prognozy pogody; coś na ciepłe dni i coś na ochłodzenie.
  4. NAKRYCIE GŁOWY (zalecane)
  5. PELERYNKĘ, płaszcz przeciwdeszczowy, (wygodny jest parasol);
  6. Kubek, napój, kanapki, baton, cukierki
  7. PODRĘCZNĄ TORBĘ LUB PLECACZEK -;
  8. LEKARSTWA używane na co dzień; można wziąć środki opatrunkowe – bandaż elastyczny, spirytus salicylowy, środki wzmacniające, witaminy, talk, zasypkę, puder, itp.;
  9. INSTRUMENTY MUZYCZNE – wszelkiego rodzaju;
  10. WDZIĘCZNOŚĆ – to najpiękniejszy wymiar człowieczeństwa. Wyrażać ją będziemy podczas całej drogi wobec Pana Boga i Jego Matki, jak również wobec wszystkich spotkanych ludzi na szlaku pielgrzymim, dziękując za każdy nawet najmniejszy gest dobroci.

Przecież nic się nam nie należy! Naucz się   za wszystko dwa   razy dziękować.

  1. ZNACZEK PIELGRZYMKOWY nosimy przypięty na  widocznym miejscu, gdyż jest on widzialną oznaką uczestnictwa w  pielgrzymce.
  2. GDYBYŚ STRACIŁ SIŁY, poczuł się słabo lub otarł nogi podczas marszu, powiedz o tym najpierw komuś, kto idzie obok Ciebie i  poproś o pomoc! W razie potrzeby zejdź ze swoim opiekunem na prawą stronę drogi i poczekaj na auto pielgrzymkowe.
  3. DUŻO UŚMIECHU, autentycznej chrześcijańskiej radości i humoru.

 

Godzinki ku   czci Niepokalanego Poczęcia Najśw.   Maryi Panny

JUTRZNIA

  1. Zacznijcie, wargi nasze, chwalić Pannę świętą,

Zacznijcie opowiadać cześć Jej niepojętą.

  1. Przybądź nam, miłościwa Pani, ku pomocy,

A wyrwij nas z potężnych nieprzyjaciół mocy.

  1. Chwał Ojcu Synowi Jego przedwiecznemu,

I równemu Im w Bóstwie Duchowi Świętemu.

  1. Jak była na początku i zawsze i ninie,

Niech Bóg w Trójcy Jedyny na wiek wieków słynie.

Hymn

  1. Zawitaj, Pani świata, niebieska Królowa,

Witaj Panno nad panny, gwiazdo porankowa!
2.  Zawitaj, pełna łaski, prześliczna światłości,

Pani, na pomoc świata spiesz się, zbaw nas z złości.
3.  Ciebie monarcha wieczny od wieków swojemu

Za Matkę obrał Słowu Jednorodzonemu;
4.  Przez które ziemi okrąg i nieba ogniste,

I powietrze, i wody stworzył przeźroczyste.
5.  Ciebie, Oblubienicę, przyozdobił sobie,

Bo przestępstwo Adama nie ma prawa w Tobie.

 

– Wybrał Ją Bóg i wywyższył ponad wszystko.

– I wziął Ją na mieszkanie do przybytku swego.

– Pani, wysłuchaj modlitwy nasze.

– A wołanie nasze niech do Ciebie przyjdzie.

Módlmy się. Święta Maryjo, Królowo Niebieska, Matko Pana naszego Jezusa Chrystusa i Pani świata, która nikogo nie opuszczasz i nikim nie gardzisz! Wejrzyj na nas, Pani nasza, łaskawym okiem miłosierdzia swego i uproś nam u Syna swego miłego odpuszczenie wszystkich grzechów naszych, abyśmy, którzy teraz święte Twoje i Niepokalane Poczęcie nabożnym sercem rozpamiętywamy, wiecznego błogosławieństwa zapłatę w niebie otrzymać mogli; co niechaj da Ten, któregoś Ty, Panno, porodziła, Syn Twój, a Pan nasz Jezus Chrystus, który z Ojcem i Duchem Świętym żyje i króluje w Trójcy Świętej Jedyny Bóg na wieki wieków. Amen.

 

– Pani, wysłuchaj modlitwy nasze.

– A wołanie nasze niech do Ciebie przyjdzie.

– Błogosławmy Panu.

– Bogu chwała.

– A dusze wiernych zmarłych przez miłosierdzie Boże niech odpoczywają w pokoju.

– Amen.

PRYMA

  1. Przybądź nam, miłościwa Pani, ku pomocy,

A wyrwij nas z potężnych nieprzyjaciół mocy.

  1. Chwała Ojcu Synowi Jego przedwiecznemu,

I równemu Im w Bóstwie Duchowi Świętemu.

  1. Jak była na początku i zawsze i ninie,

Niech Bóg w Trójcy Jedyny na wiek wieków słynie.

Hymn

  1. Zawitaj, Panno mądra, Domie poświęcony,

Siedmioma kolumnami pięknie ozdobiony.

  1. Od wszelakiej zarazy świata ochroniona,

Pierwej święta w żywocie matki niż zrodzona.

  1. Tyś Matką wszech żyjących. Tyś jest Świętych drzwiami,

Nowa gwiazdo z Jakuba, Tyś nad Aniołami.

  1. Ogromna czartu jesteś, w szyku obóz silny,

Bądź chrześcijan ucieczką i port nieomylny.

 

– Sam Ją stworzył w Duchu Świętym.

– I wyniósł Ją nad wszystkie dzieła rąk swoich.

– Pani, wysłuchaj modlitwy nasze

– A wołanie nasze niech do Ciebie przyjdzie.

 

TERCJA

Przybądź nam, miłościwa Pani… Chwała Ojcu…

Hymn

  1. Witaj, Arko Przymierza, tronie Salomona,

Tęczo wszechmocną ręką z pięknych farb złożona.

  1. Tyś krzak Mojżeszów, Boskim ogniem gorejąca,

Tyś różdżka Aronowa, śliczny kwiat rodząca.

  1. Bramo rajca zamkniona, runo Gedeona,

Tyś niezwyciężonego plastr miodu Samsona.

  1. Przystało, aby Cię Syn tak zacny od winy

Pierworodnej zachował i zmazy Ewinej.

  1. Który Ciebie za Matkę obierając sobie,

Chciał, by przywara grzechu nie postała w Tobie.

 

– Ja mieszkam na wysokościach.

– I tron mój w słupie obłoku.

– Pani, wysłuchaj…

 

SEKSTA

Przybądź nam, miłościwa Pani… Chwała Ojcu…

Hymn

  1. Witaj, Świątynio Boga w Trójcy Jedynego.

Tyś raj Aniołów, pałac wstydu panieńskiego.

  1. Pociecho utrapionych, ogrodzie wdzięczności,

O palmo cierpliwości, o cedrze czystości.

  1. Ziemia jesteś kapłańska i błogosławiona,

Święta i pierworodną zmazą niedotkniona.

  1. Miasto Pańskie i brama na wschód wystawiona,

Wszelkąś łaską, jedyna Panno, wypełniona.

 

– Jak lilija między cierniem.

– Tak przyjaciółka moja między córkami Adamowymi.

– Pani, wysłuchaj…

NONA

Przybądź nam, miłościwa Pani… Chwała Ojcu…

Hymn

  1. Witaj, Miasto ucieczki, wieżo utwierdzona,

Dawidowa, basztami i bronią wzmocniona.

  1. Tyś przy poczęciu ogniem miłości pałała,

Przez Cię władza piekielnych mocarzów stajała.

  1. O mężna białogłowo, Judyt wojująca,

Od niewoli okrutnej lud swój ratująca.

  1. Rachel ożywiciela Egiptu nosiła,

Nam Zbawiciela świata Maryja powiła.

 

– Wszystka piękna jesteś, Przyjaciółko moja.

– A zmaza pierworodna nigdy w Tobie nie powstała.

– Pani, wysłuchaj…

 

NIESZPORY

Przybądź nam, miłościwa Pani… Chwała Ojcu…

Hymn

  1. Witaj, Światło z Gabaon, coś zwycięstwo dało,

Z Ciebie Słowo Przedwieczne w ciało się przybrało.

  1. Aby człowiek z padołu powstał wywyższony;

Niewiele od Aniołów jest on umniejszony.

  1. Słońca tego promieńmi Maryja jaśnieje,

W poczęciu swym jak złota zorza światłem sieje.

  1. Między cierniem lilija kruszy łeb smokowi,

Piękna jak w pełni księżyc świeci człowiekowi.

– Jam sprawiła na niebie, aby wschodziła światłość nieustająca.

– I jako mgła okryłam wszystką ziemię.
– Pani, wysłuchaj…

 

KOMPLETA

Niech nas Syn Twój, o Pani, do siebie nawróci,

A swoje zagniewanie niech od nas odwróci.

Przybądź nam, miłościwa Pani… Chwała Ojcu…

 

Hymn

  1. Witaj, Matko szlachetna w panieńskiej czystości,

Gwiazdami uwieńczona, Pani łaskawości.

  1. Niepokalana, czystsza niźli Aniołowie,
    Po prawej stronie Króla stoisz w złotogłowie.
  2. O Rodzicielko łaski, nadziejo grzeszących,

O jasna Gwiazdo morska, o porcie tonących!

  1. Bramo rajska, niemocnych zdrowie w Twej obronie,

Niech Boga oglądamy na górnym Syjonie.

 

– Jako olej wylany, o Maryjo, imię Twoje.

– Słudzy Twoi zakochali się bardzo w Tobie.

  • – Pani, wysłuchaj…

OFIAROWANIE   GODZINEK

 

Z pokłonem, Panno święta, ofiarujem Tobie

Te godzinki ku większej czci Twej i ozdobie,

Prosząc, byś nas zbawienną drogą prowadziła,

A przy śmierci nam słodką Opiekunką była.

 

Antyfona

Tać to Różdżka, w której ani pierworodnej, ani uczynkowej winy skaza nie postała.

 

– W poczęciu swoim, Panno, Niepokalanaś była.

– Módl się za nami do Ojca, któregoś Syna porodziła.

 

 

Módlmy się. Boże, Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.

 

Homilia papieska

(Jan Paweł II, Kraków 2002)

 

Kościół od początku swego istnienia, odwołując się do tajemnicy Krzyża i zmartwychwstania, naucza o Bożym miłosierdziu, które jest rękojmią nadziei i źródłem zbawienia człowieka. Wydaje się jednak, że dzisiaj jest szczególnie wezwany, by głosić światu to orędzie. Nie może zaniedbać tej misji, skoro wzywa go do tego sam Bóg przez świadectwo św. Faustyny. A wybrał do tego nasze czasy. Może dlatego, że wiek dwudziesty, mimo niewątpliwych osiągnięć w wielu dziedzinach, naznaczony był w szczególny sposób „misterium nieprawości„. Z tym dziedzictwem dobra, ale też i zła weszliśmy w nowe tysiąclecie. Przed ludzkością jawią się nowe perspektywy rozwoju, a równocześnie nowe, niespotykane dotąd zagrożenia. Człowiek nierzadko żyje tak, jakby Boga nie było, a nawet stawia samego siebie na Jego miejscu. Uzurpuje sobie prawo Stwórcy do ingerowania w tajemnicę życia ludzkiego. Usiłuje decydować o jego zaistnieniu, wyznaczać jego kształt przez manipulacje genetyczne i w końcu określać granicę śmierci. Odrzucając Boże prawa i zasady moralne, otwarcie występuje się przeciw rodzinie. Na wiele sposobów usiłuje się zagłuszyć głos Boga w ludzkich sercach, a Jego samego uczynić „wielkim nieobecnym” w kulturze i społecznej świadomości narodów. „Tajemnica nieprawości” wciąż wpisuje się w rzeczywistość świata.

Doświadczając tej tajemnicy człowiek przeżywa lęk przed przyszłością, przed pustką, przed cierpieniem, przed unicestwieniem. Może właśnie dlatego, przez świadectwo skromnej zakonnicy, Chrystus niejako wchodzi w nasze czasy, aby wyraźnie wskazać na to źródło ukojenia i nadziei, jakie jest w odwiecznym miłosierdziu Boga. Trzeba, aby Jego orędzie o miłosiernej miłości zabrzmiało z nową mocą. Świat potrzebuje tej miłości. Nadszedł czas, żeby Chrystusowe przesłanie dotarło do wszystkich, zwłaszcza do tych, których człowieczeństwo i godność zdaje się zatracać w mysterium iniquitatis. Nadszedł czas, aby orędzie o Bożym miłosierdziu wlało w ludzkie serca nadzieję i stało się zarzewiem nowej cywilizacji – cywilizacji miłości. To orędzie Kościół pragnie niestrudzenie głosić nie tylko żarliwym słowem, ale także gorliwą praktyką miłosierdzia. Dlatego też nieustannie wskazuje na wspaniałe przykłady tych, którzy w imię miłości Boga i człowieka „szli i owoc przynosili”. Człowiek dociera do miłosiernej miłości Boga, do Jego miłosierdzia o tyle, o ile sam przemienia się wewnętrznie w duchu podobnej miłości w stosunku do bliźnich. Obyśmy na tej drodze odkrywali coraz pełniej tajemnicę miłosierdzia Bożego i żyli nią na co dzień!

W obliczu współczesnych form ubóstwa, których jak wiem nie brakuje w naszym kraju, potrzebna jest dziś „wyobraźnia miłosierdzia” w duchu solidarności z bliźnimi, dzięki której pomoc będzie „świadectwem braterskiej wspólnoty dóbr”. Niech tej „wyobraźni” nie zabraknie mieszkańcom całej naszej Ojczyzny. Niech wyznacza duszpasterski program Kościoła
w Polsce. Niech orędzie o Bożym miłosierdziu zawsze znajduje odbicie w dziełach miłosierdzia ludzi. Trzeba spojrzenia miłości, aby dostrzec obok siebie brata, który wraz z utratą pracy, dachu nad głową, możliwości godnego utrzymania rodziny i wykształcenia dzieci doznaje poczucia opuszczenia, zagubienia i beznadziei. Potrzeba „wyobraźni miłosierdzia”, aby przyjść z pomocą dziecku zaniedbanemu duchowo i materialnie; aby nie odwracać się od chłopca czy dziewczyny, którzy zagubili się w świecie różnorakich uzależnień lub przestępstwa; aby nieść radę, pocieszenie, duchowe i moralne wsparcie tym, którzy podejmują wewnętrzną walkę ze złem. Potrzeba tej wyobraźni wszędzie tam, gdzie ludzie w potrzebie wołają do Ojca miłosierdzia: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”.

Oby dzięki bratniej miłości tego chleba nikomu nie brakowało! „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”. Podczas mojej pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny w 1979 roku, tu na Błoniach mówiłem, że „gdy jesteśmy mocni Duchem Boga, jesteśmy także mocni wiarą w człowieka – wiarą, nadzieją i miłością: są one nierozerwalne i jesteśmy gotowi świadczyć sprawie człowieka wobec każdego, któremu ta sprawa prawdziwie leży na sercu”. Dlatego prosiłem was, „abyście nigdy nie wzgardzili tą Miłością, która jest ‚największa’, która się wyraziła przez krzyż, a bez której życie ludzkie nie ma ani korzenia, ani sensu”. Bracia i siostry! Dziś powtarzam to wezwanie: otwórzcie się na największy dar Boga, na Jego miłość, która przez Krzyż Chrystusa objawiła się światu jako miłość miłosierna. Dzisiaj – już w innych czasach, na progu nowego wieku i tysiąclecia – nadal bądźcie „gotowi świadczyć sprawie człowieka”. Dziś z całą mocą proszę wszystkich synów i córki Kościoła,
a także wszystkich ludzi dobrej woli, aby „sprawa człowieka” nie była nigdy, przenigdy odłączona od miłości Boga. Pomóżcie współczesnemu człowiekowi zaznawać miłosiernej miłości Boga! Niech w jej blasku i cieple ocala swoje człowieczeństwo! (Jan Paweł II, Kraków 2002)

 

 

Święta Siostra Faustyna Kowalska
(1905 – 1938)

 

Duchowa współzałożycielka

 

Przyszła na świat 25 sierpnia 1905 roku jako trzecie z dziesięciorga dzieci w rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich, rolników ze wsi Głogowiec, par. Świnice Warckie. Na chrzcie świętym otrzymała imię Helena. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata; w 16. roku życia poszła na służbę do zamożnych rodzin w Aleksandrowie Łódzkim i Łodzi, by zarobić na własne utrzymanie i pomóc rodzicom. Po wizji cierpiącego Jezusa i rocznej służbie w Ostrówku gm. Klembów, 1 sierpnia 1925 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym na obłóczynach otrzymała imię s. M. Faustyna. W ciągu trzynastu lat życia zakonnego przebywała w wielu domach Zgromadzenia, nadłużej w Krakowie, Wilnie, Płocku i  Warszawie,  pełniąc  najczęściej  obowiązki  kucharki,  ogrodniczki i furtianki. Chorowała na gruźlicę płuc i przewodu pokarmowego. Z tego powodu dwukrotnie przebywała na dłuższym leczeniu w szpitalu na Prądniku w Krakowie.

To na  pozór bardzo  zwyczajne życie  kryło w sobie niezwykłą  głębię zjednoczenia z Bogiem i wielką prorocką misję, którą powierzył jej Bóg. Doznała wielu nadzwyczajnych łask, osiągając szczyty zjednoczenia z Bogiem na ziemi. Przez nią Jezus przypomniał światu biblijną prawdę o miłości miłosiernej Boga do każdego człowieka i wezwał do głoszenia jej światu z nową mocą. W tym celu przekazał także nowe formy kultu Miłosierdzia Bożego, którymi  są: obraz z  podpisem:  Jezu, ufam Tobie,  Śwęto  Miłosierdzia w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, Koronkę do Miłosierdzia Bożego i modlitwę w chwili Jego konania na krzyżu, zwaną Godziną Miłosierdzia. Do każdej z nich, a także do szerzenia czci Miłosierdzia przywiązał wielkie obietnice pod warunkiem troski o postawę zawierzenia Bogu (pełnienia Jego woli) i miłosierdzia względem bliźnich. W wypełnianiu tej prorockej misji pomagał Siostrze Faustynie jej kierownik duchowy bł. ks. Michał Sopoćko oraz krakowski spowiednik o. Józef Andrasz SJ. Z charyzmatu i doświadczenia mistycznego św. Siostry Faustyny zrodził się w Kościele Apostolski Ruch Bożego Miłosierdzia, który podejmuje jej misję głoszenia światu ta- jemnicy miłosierdzia Bożego poprzez świadectwo życia, czyn, słowo i modlitwę.

Siostra Faustyna zmarła 5 października 1938 roku w klasztorze Zgromadzenia w Krakowie-Łagiewnikach. W 1966 roku jej doczesne szczątki przeniesiono z cmentarza zakonnego do klasztornej kaplicy. Od beatyfikacji, której 18 kwietnia 1993 roku  dokonał Ojciec  Święty Jan Paweł II, trumienka z relikwiami spoczywa na ołtarzu pod łaskami słynącym obrazem Jezusa Miłosiernego w sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach. 30 kwietnia 2000 roku Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył ją do grona świętych, a orędzie Miłosierdzia, które z polecenia Jezusa zapisała w swym „Dzienniczku“, przekazał całemu Kościołowi i światu na trzecie tysiąclecie wiary.

25 sierpnia 1995 roku Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, pełniąc jej charyzmatyczną misję, uznało Siostrę Faustynę za swą duchową współzałożycielkę.

 

  1. M. Elżbieta Siepak ZMBM